• info@imhh.ir

خجسته میلاد ابن الرضا، باب الحوائج جوادالائمه(ع)

T Bd 02

 

  سیره ی تبلیغی امام جواد علیه السلام:  

* تبلیغ از راه مناظره

بارزترین نوع تبلیغ امام جواد (علیه السلام) مناظره است. مناظره های آن حضرت  که از نخستین روزهای امامتش آغاز شد وی را در تثبیت جایگاه ولایت و امامت، هدایت حق جویان و آشکار ساختن سستی گفتار ستمگران یاری داد. آن حضرت به دو جهت در عرصه ی مناظره های علمی گام نهاد.

نخست نیاز شیعیان که با توجه به سن اندک آن حضرت در پی کشف جایگاه معنوی اش بودند و دوم خواست مامون و معتصم که اندیشه ی خوار ساختن امام و اثبات الهی نبودن آگاهی های وی در سر می پروراندند.

خلفا می کوشیدند با برپا ساختن مجالس مناظره امامان شیعه را رو در روی برخی از دانشمندان بنام زمان قرار دهند تا

شاید از پاسخ پرسشی باز مانند و جایگاه معنوی شان مورد تردید واقع شود.

اهداف امام علیه السلام در مناظره ها

الف) اثبات امامت خود

امام جواد علیه السلام در این مناظره ها پیش از هر چیز در پی اثبات حقانیت خود بود. بر اساس گفته ی مورخان امام - با آن که هفت سال بیش نداشت - در یکی از محافل به سی پرسش پاسخ داد.

ب) رسوا ساختن دروغ پردازان

امام علیه السلام در مناظره چنان رفتار می کرد که نادرستی فضائل ساختگی خلفا آشکار شود.

در یکی از مجلس ها مامون از یحیی بن اکثم خواست پرسشی مطرح کند. یحیی عرض کرد: یابن رسول الله، بر اساس روایت ها جبرئیل به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله عرض کرد: یا محمد، خداوند سلامت می رساند و می فرماید از ابوبکر بپرس آیا از ما خشنود است؟ زیرا من از وی راضی ام؛ در این باره چه می فرمایید؟

امام علیه السلام فرمود: فضل ابوبکر را انکار نمی کنم، ولی آن که این خبر را روایت کرده باید به خبری که رسول خدا صلی الله علیه و آله در حجه الوداع فرمود توجه کند. حضرت صلی الله علیه و آله فرمود:

لقد کثرت الکذابه علی …

دروغ گویان بر من بسیار شده اند و نسبت دروغ بر من فزونی یافته است. پس هر که بر من دروغ بندد، خداوند نشیمن گاهش را از آتش پر می سازد. چنانچه حدیثی برایتان آوردند، آن را به کتاب خدا و سنت من عرضه کنید؛ هر چه با آن موافق بود بپذیرید و آنچه مخالف بود رها سازید، خداوند می فرماید:

«ولقد خلقنا الانسان ونعلم ما توسوس به نفسه ونحن اقرب الیه من حبل الورید»

به تحقیق ما انسان را آفریدیم و می دانیم آنچه نفس به او وسوسه می کند و ما از رگ گردن به وی نزدیک تریم.

روایتی که شما ذکر کردید،نشان می دهد خشنودی یا ناخشنودی ابوبکر بر حضرت حق پوشیده بود و این نزد عقل محال و ممتنع است »

T Bd 03

 * تبلیغ عملی علیه حکومت مامون

مامون امام علیه السلام را بسیار احترام می نهاد و دخترش ام الفضل را، به رغم مخالفت های گوناگون به عقد وی درآورد. این برخوردها هرگز امام را به دستگاه خلافت خوش بین نساخت. او خلیفه را ستمگر می شمرد و اندیشه ی مخالفت با آن را در سر می پروراند. بنابر این، در نخستین فرصت به بهانه ی حج سمت مدینه رهسپار شد و در آن دیار اقامت گزید. حسین مکاری می گوید: هنگامی که حضرت محمد تقی علیه السلام نزد خلیفه جایگاهی والا داشت، وارد بغداد شدم و به دیدار وی شتافتم. چنان می اندیشیدم که حضرت دیگر به مدینه باز نخواهد گشت. چون این امر را به خاطر آوردم، امام علیه السلام سر فرو افکند. اندکی بعد سربلند کرد و در حالی که رنگ مبارکش زرد شده بود، فرمود: حسین، نان جو و نمک نیم کوب در حرم رسول الله صلی الله علیه و آله از آنچه مشاهده می کنی برایم بهتر است.

* پدید آوردن حوزه ی علمی

پرورش دانش پژوهان روشن بین نیز در شمار روش های تبلیغی امام نهم علیه السلام جای دارد. آن حضرت ضمن پاس داری از حوزه یی که امام صادق علیه السلام بنیان نهاده بود، دویست و هفتاد شاگرد تربیت کرد که گروهی از آنان نیز از شاگردان امام هشتم شمرده می شدند.

T Bd 04

* اعزام نماینده

امام نهم علیه السلام برای خنثی ساختن تبلیغات شوم بنی عباس و ارائه ی اسلام راستین به مردم، نمایندگانی به مناطق مختلف گسیل می کرد. این نمایندگان، کارگزاران امام علیه السلام شمرده می شدند و در مراکزی چون اهواز، همدان، سیستان، بست، ری، بصره، واسط، بغداد، کوفه و قم زمینه ی اتحاد شیعیان و پیوند آن ها با معصوم را فراهم می آوردند.

امام علیه السلام همچنین به پیروانش اجازه می داد درون دستگاه حکومت نفوذ کنند و پست های حساس را در دست گیرند. «محمد بن اسماعیل بن بزیع » و «احمد بن حمزه قمی » از این فرصت بهره بردند و با رسیدن به موقعیت های ممتاز حکومتی در مسیر خدمت به دین و دین داران گام برداشتند.

«حسین بن عبدالله نیشابوری » حاکم «بست » و «سیستان » و «حکم بن علیا اسدی » حاکم «بحرین » نیز از یاران حضرت شمرده می شدند و خمس دارایی شان را نزد وی گسیل می کردند.

 * منبع :دانستنیهای حضرت امام جواد علیه السلام /واحد تحقیقات مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان، محمد حاج اسماعیلی

در ولادت حضرت جواد الائمه علیه السلام

T Bd 08

امشب بـه جهان آمـده پیغمبر دیگر؟

یا کعبه گرفته است به بر حیدر دیگر؟

یا از حسنین است عیـان منظر دیگر؟

دارد به سـرِ دست، رضـا کوثـر دیگر

                      بُشری که دلِ آل محمّد همه شاد است

                        این مژده بگوییـد کـه میلاد جواد است

ای بحـر تجلـی گهـرت باد مبارک

ای شاخۀ طوبـا ثمـرت بـاد مبارک

ای شمس ولایت قمرت باد مبارک

میـلاد گرامـی پسـرت بـاد مبارک

                        این قبلۀ اربـات مـراد اسـت، مـراد است

                    الحق که جواد است جواد است جواد است

بــا مــاه بگوییـد چـراغ سحـر اسـت ایـن

بـا مهـر بگویید کـه از مهـر، سـر است این

طفـلش نتـوان گفت که خیرالبشر است این

جانم به فدایش پسر است این پسر است این

                              ما را به پسر بودن او فخر از آن است

                              کو بعد پدر، رهبر خلق دوجهان است

این است کز آغـاز خداونــد ستـودش

این است که بگشود نبی لب به درودش

این است که افتاد «کرامت» به سجودش

این است که جود آمده مرهون وجودش

                             جوشد ز کفش لطف و عنایات خدایی

                               آرنـد به سویش همگان دست گدایی

سرتا بـه قدم حسن خداوند جلیلش

مـرآت جمـال نبـوی روی جمیلش

زوّار حـرم آدم و نوح است و خلیلش

مأمون شده در اوج شهی عبد ذلیلش

                               این است که در محضر او زادۀ «اکثم»

                                 آورد چو یک کودک ناخوانده الف، کم

این است همـان مخزن اسرار الهی

وابستـه بــه علـم ازل نامتناهــی

بی‌پرتو او علم سیاهی است سیاهی

دارد خبر از ابر و هـوا و یم و ماهی

                               کز معجزه‌اش هوش پرید از سر مأمون

                                گویی که جدا روح شد از پیکر مأمون

ای از ازلـت نــام دل‌آرای محمّد

وی آینــۀ طلعـت زیبـای محمّد

سرتا به قدوم تـو سراپـای محمّد

بوسیده پدر روی تو را جای محمّد

                                   از جود تـو یا فضل تو یا علم تو گویم؟

                                   وز خلق تو یا خوی تو یا حلم تو گویم؟

با این همه اوصاف خدایی ز خدایت

در حیرتم آخر چه بگویم بـه ثنایت

گوهر چه بوَد تا که بریزند بـه پایت؟

فرمـود پـدر: ای پــدرم بـاد فدایت!

                                        تو مصحـف زهرایی و قرآن رضایی

                                       تو روح رضا، قلب رضا، جان رضایی

فردوس بَرد سجده به خـاک قدم تو

رضوان شده پیوسته گـدای کـرم تو

هنگام عطا ظرف وجود است کم تو

حـجِّ حــرم الله، طـواف حــرم تـو

                                    از ما همـه دریوزگی و عجز و گدایی

                                   از تو همه لطف و کرم و عقده‌گشایی

بگـذار کـه سرگـرم هیاهـوی تو باشم

تا جان به لبم هست، ثناگوی تو باشم

باشد که فقط تشنه لبِ جوی تو باشم

مولا کرمی کن که سگ کوی تو باشم

                                    آن روز که خلقت همه دامان تو گیرند

                                    زنجیر مرا دست غلامـان تـو گیرند

تـو دسـت عطـا و کرم و لطف خدایی

تو در دو جهان از همگان عقده‌گشایی

تو حج و تو میقات، تو مروه، تو صفایی

مـا جملـه گدا و تـو جواد ابن رضایی

                                جود و کرم از توست، تضرع صفت ماست

                                      والله گـدایـی درت سلطـنت مــاست

من میثم آلودۀ بی‌دست و زبانم

در باغ بهار تو کم از برگ خزانم

مگـذار برِ بـاد بـه کـوی دگرانم

بگذار در اطراف گلت خار بمانم

                                    من با همه گفتم که جواد است امامم

                                       باشد که بخوانی ز ره لطف، غـلامم

سیستم ارسال دیدگاه توسط CComment

ارتباط با ما

آدرس :

خیابان شهید مفتح 18-وحید 3

شماره تماس :

051-32787001

شماره پیامک:

30001845

فکس:

051-32787650

نماد اعتماد الکترونیکی

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به بیمارستان امام حسین (ع) می باشد.